شعر زیبا
بنام خداوند مهربان که جان داد به این جسم بی جان
این شعر رو تقدیم میکنم به سربازهای این ملت
ای روزگار:
چرا من را ۱۹ ساله کردی میان پرندک آواره کردی
گرفتند و تراشیدن سرم را لباس ارتش کردن تنمرا
لباس ارتش رنگ زمینه عزیزم غم مخور دنیا همینه
نوشتم نامه ای بربرگ چایی کلاغ پر میروم مادر کجایی
خدا لعنت کند آنکه ارتش را بنا کرد تمام دختران را چشم به راه کرد
نوشتم نامه ای بربرگ خرما چطور طاقت بیارم ۲۱ ماه
نوشتم نامه ای که شاد باشی زغمهای جهان آزاد باشی
خداییش اگه خوشت اومد نظر بده دمت ولرم.
با تشکر کوچیکه همتون مجتبی.
